In Sex & The City hebben Carrie, Samantha, Charlotte en Miranda problemen met hun vriend, hun minnaar, hun zoekgeraakte sleutels, hun menstruatie, de klusjesman, hun haar, nou ja, met de hele boze buitenwereld, dat bepraten ze vervolgens met elkaar en dat levert dan geinige TV op.
Noemt u nu eens een soortgelijke serie over een mannenclubje.
Nou?
Okay, All Stars. En verder? Ik wacht.
Inderdaad. Die zijn er niet. Om de eenvoudige reden dat mannen in groepen helemaal niet de behoefte hebben om alles met elkaar te bespreken en dat is niet zo spannend voor een TV-serie. Mannen voetballen samen, ze gaan samen indianen uitmoorden, ze gaan samen naar de Bananenbar, maar praten zoals jullie dat doen? Doe normaal.
Als ik met een groep ouwe vrienden in een kroeg zit, praten we bij binnenkomst een minuut of vijf over hoe het met ons gaat, onder het motto ‘dan hebben we dat ook weer gehad’ en dan gaan we over tot de orde van de dag.
‘Alles goed met de kleine?’ (mannen kijken wel link uit om het geslacht van het kind te noemen, laat staan de naam, voor hetzelfde geld zit je ernaast)
‘Ja, hoor, gaat goed. Bij jou?’
‘Ook. En met eh… Mirjam?’
‘Miranda. Goed hoor. Hé, wat een goal, hè, die vrije trap van Sneijder zondag.’
Daarna kan de avond van start. En dat wordt altijd leuk, als er een clubje mannen bij elkaar is.
Bij jullie is dat nog maar afwachten. Het mooiste voorbeeld zijn vrijgezellenfeesten. Meestal heeft de hartsvriendin van de aanstaande bruid bedacht dat het, in navolging tot de bruidegom en zijn vrienden, voor de bruid eigenlijk toch ook wel leuk is om een vrijgezellig dagje Amsterdam te doen. Vervolgens achterhaalt ze de emailadressen van dat leuke collegaatje van de bruid, van die oude studievriendin en van dat meisje waar de bruid op maandag altijd mee fitnesst.
Iedere zaterdag zie ik ze, deze treurige colonnes vrouwen, met in het ergste geval de bruid ine een T-shirt waar mannen spekjes van af moeten eten, voor in het foto-album. Goed, ook mannen takelen de bruidegom toe alsof hij een acteur in Dinseyland is, maar die kijken er nog vrolijk bij. Vrouwelijke vrijgezellengroepjes bestaan doorgaans uit doodongelukkig kijkende, elkaar amper kennende vrouwen die rondzwalken op het Rembrandtplein, zonder enige gespreksstof, wachtend tot ze met goed fatsoen tegen elkaar kunnen zeggen dat ze zo naar huis gaan want het is morgen weer vroeg dag, de kinderen, hè. Het mannelijke vrijgezellengroepje zit tegen die tijd aan hun zestiende bier in de Bananenbar, slaan elkaar op de schouders en ze-gaan-nog-niet-naar-huis-nog-lange-niet-nog-lange-niet.
Meisjesgroepjes verstaan de kunst van het niet-praten niet.
Wij wel en daarom houden mannenvriendschappen zo lang stand.
Neem de Club van Acht. De Club van Acht had haar oorsprong in Breda, diep in de vorige eeuw. Acht mannen die slechts één ding gemeen hadden met elkaar: ze zaten toevallig ooit in hetzelfde jaar in dezelfde studielichting van de HEAO. In 1986, voor de statistici onder ons. En die éne overeenkomst is, zoals het mannen betaamt, genoeg voor de eeuwige vriendschap. Zelfs als die, zoals de laatste jaren, maar één dag per jaar daadwerkelijk van kracht is, op een avondje stappen in de Bananenbar. En denkt u dan dat Kurt op zo’n avond gaat lopen zeuren over het feit dat Marco niet eens heeft gebeld toen Kurt’s zoon drie maanden geleden ter wereld kwam? Zonde van de tijd. Het is, zo schreef ik al, al heel wat dat Marco weet dat Kurt een zoon heeft en geen dochter.
Vrouwen komen daar niet mee weg. Vrouwen willen zich inleven in elkaar, meeleven, op de hoogte blijven, belangstelling tonen. Ook als ze deep inside weten dat ze uit elkaar zijn gegroeid omdat de één kinderen kreeg en de andere niet. Omdat de een carrière maakt en de ander huisvrouw en moeder is. Hetgeen vervolgens besproken wordt. En daar komt rottigheid van. Teveel interesse in elkaar is funest voor groepjes.
Mannen interesseert het geen biet hoe en waarom we van elkaar verschillen. Wij gaan uit van elkaars overeenkomsten, niet van elkaars verschillen.
Om elkaar tot in lengte van jaren in groepsverband te blijven zien vinden mannen het genoeg als ze één overeenkomst hebben en één gezamenlijke interesse, om zich daar samen aan te laven. De Closing parties in Ibiza. De WK’s en EK’s van Oranje. Pearl Jam in Ahoy.
Of de Bananenbar.
En daarna hoeven we elkaar een jaar lang weer niet te zien of te bellen.
We zouden niet weten waar we het over zouden moeten hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten