2011

Ongelooflijk, wat is dit jaar voorbij gevlogen. Nog een kleine drie weekjes en dan zitten we alweer in 2011! Ik kan me nog goed herinneren hoe ik vorig jaar mijn goede voornemens voor 2010 op schreef. Hoe ik een idee schetste van het komende jaar. 2010 moest het jaar worden: het behalen van mijn havo-diploma, mijn achttiende verjaardag vieren, voor het eerst met vriendinnen op vakantie en beginnen op de FHJ. Als ik er op terug kijk, is het allemaal een feestje geweest. Voor mij is voor al het tweede gedeelte van het jaar top geweest. Mede dankzij de zomer waar we elke week 4 tot 5 keer gingen stappen en de geweldige mensen die ik heb leren kennen op mijn nieuwe opleiding.

Als ik 31 december mijn champagneglas hef, proost ik op een nog mooier jaar. Met minder heftige mijlpalen maar meer geluk, gelach en gefeest. Ik heb er het volste vertrouwen in.

En oja, hier mijn bescheiden rijtje van goede voornemens:

- Het behalen van mijn P, maar voorop gestelt: overgaan naar het tweede jaar.
- Daarbij hoort vanzelfsprekend: meer tijd aan school besteden.
- Meer schrijven, één keer in de twee maanden een blog is te weinig.
- Twee weken lang Sunnybeach, Bulgarije op z'n kop gaan zetten met mijn beste vriendinnetje Mar.
- Mijn afvalrace volhouden en naast de 10,6 kilo die er nu al af is, nog even door te gaan tot ik op mijn streefgewicht zit.
- Samen met Ellis al de vette feestjes af te gaan, met te beginnen in februari: HardBass!
- Mijn rijbewijs halen en hopelijk een stuk beter rijden dan dat ik nu doe.
- Op 13 juni 2011 wil ik, 9 jaar naar het overlijden van mijn vader, hem eren met een mooie tatoeage.
- Een heel leuke kamer vinden in Tilburg.
- NAC nog beter aanmoedigen zodat ze kampioen worden (grapje)
- Mijn kauwgom niet meer op straat weggooien
- Elke dag opnieuw plukken
- Proberen minder tijd door te brengen met mijn bed

Gelukkig 2011!

En toen was het verhaaltje uit.

Dat was het dan. Punt. Leegte.

Dat was het dan. Na ruim twee jaar sluit het boek dat wij samen geschreven hebben. En wat begon het goed. Heel typisch, in de kroeg. Ik moest niks van je weten, maar je hield vol. Nog geen week later zag ik je weer. De volgende dag weer. En twee dagen later weer. Mijn hart had je toen gestolen. Samen op Scheveningen, terwijl elkaar amper kende, wat een mooie dag.

En nu, twee jaar later, zit jij daar en ik hier. Wat is er veel gebeurd. Wat hebben we veel mooie dingen samen gedaan. Samen naar disneyland parijs, samen naar Valkenburg, samen naar Turkije, samen naar Zeeland, samen naar de Ardenne. En niet alleen samen reizen. Samen alles. Ik zei je ooit dat ik door jou wist wat liefde was. En dat geldt nog steeds.

"En waarom stopt het nu dan?". Waarom, waarom. Het einde was al tijden in zicht, maar met zulke mooie herinneringen wil je het einde niet zien. Het was gewoon op. Voor al ik was toe aan een nieuw begin, mezelf ontplooiien, tijd voor mezelf.

Ik zal je nooit vergeten en hoop dat we ooit weer zulke goede vrienden kunnen zijn als we dat we altijd waren.

Rijles.

In mijn vriendengroep ben ik altijd de jongste geweest. Iedereen ging rijlessen volgen terwijl ik nog achttien moest worden. Het gespreksonderwerp was bijna standaart autorijden en dus viel ik vaak buiten te boot. De één na de ander haalde het roze pasje en ik had nog steeds mijn eerste rijles niet gehad. Tot vorige week vrijdag. Mijn grote moment was aangebroken. Het moment waar ik zo lang naar had uitgekeken, of beter: tegen op had gezien.

Al de verhalen over vrouwen achter het stuur hebben mij namelijk bang gemaakt. Ik kan geen eens fatsoenlijk fietsen. Als ik drie keer van mijn fiets af val, is dat weinig. En nu moet ik in zo'n gigantische bak besturen. Mijn moeder stelde me gerust: "Ach, de eerste rijles rijd je naar een groot parkeerterrein en daar legt je rij instructeur alles stap voor stap uit". Nou mensen, niet dus. Mijn rij instructeur, een Hagenees van ongeveer 35 jaar, kwam die ochtend tien minuten te laat aanscheuren. "Nou wijfie, spring er snel in. We hebben al genoeg tijd verloren. Goed, hier mee moet je schakelen, dit is je koppeling, gas en rem. Rij maar!".

Dit had ik niet zien aankomen. Ik zag dat hele parkeerplaatsplan wel zitten. In plaats daarvan werd ik naar alle drukke wegen en kruispunten van Breda gestuurd.

Bij deze, voor iedereen die vrijdag 17 september tussen 08:00 en 09:00 uur last heeft gehad van dit gevaar op de weg, mijn excuses.

Welkom

Meer dan een jaar na mijn laatste bericht, vind ik dat het hoog tijd is voor een nieuw verhaaltje. Sinds afgelopen augustus ben ik begonnen met de studie Journalistiek. En aangezien bijna al mijn mede-studenten fanatiek bloggers zijn, kan ik bijna niet achterblijven.

Zoals ik al zei, journalistiek. Wat een wereld van verschil met de middelbare school. Soms voel ik me weer net een burgpieper. Het zoeken van lokalen, het maken van nieuwe vrienden. Het lijkt wel een constante déjà vu. Al moet ik toegeven, het maken van nieuwe vrienden is vlot gegaan. Dit met dank aan IC'10. Het introkamp van FHJ. Het begon allemaal op een regenachtige maandagmorgen. Nadat ik had uitgevonden dat drie tassen én een fiets zeer onhandig zijn in de trein, kwam ik aan op mijn (toen nog) toekomstige school. Warm werd ik ontvangen door groepje zeven, waarin ik was ingedeeld. En warm was de rest van het kamp.

Onvergetelijke quotes:

"Mijn grootste seksblunder is dat mijn internet uitviel, nét toen ik mijn tieten wilde laten zien op de webcam".
"Ik hoop dat de condooms glow in the dark zijn!".
"Ik dans liever met mezelf".
"Ein, zwei, drei, zaufen!".

Uit KLUNEN, vriendinnenclubjes

In Sex & The City hebben Carrie, Samantha, Charlotte en Miranda problemen met hun vriend, hun minnaar, hun zoekgeraakte sleutels, hun menstruatie, de klusjesman, hun haar, nou ja, met de hele boze buitenwereld, dat bepraten ze vervolgens met elkaar en dat levert dan geinige TV op.
Noemt u nu eens een soortgelijke serie over een mannenclubje.
Nou?
Okay, All Stars. En verder? Ik wacht.
Inderdaad. Die zijn er niet. Om de eenvoudige reden dat mannen in groepen helemaal niet de behoefte hebben om alles met elkaar te bespreken en dat is niet zo spannend voor een TV-serie. Mannen voetballen samen, ze gaan samen indianen uitmoorden, ze gaan samen naar de Bananenbar, maar praten zoals jullie dat doen? Doe normaal.
Als ik met een groep ouwe vrienden in een kroeg zit, praten we bij binnenkomst een minuut of vijf over hoe het met ons gaat, onder het motto ‘dan hebben we dat ook weer gehad’ en dan gaan we over tot de orde van de dag.
‘Alles goed met de kleine?’ (mannen kijken wel link uit om het geslacht van het kind te noemen, laat staan de naam, voor hetzelfde geld zit je ernaast)
‘Ja, hoor, gaat goed. Bij jou?’
‘Ook. En met eh… Mirjam?’
‘Miranda. Goed hoor. Hé, wat een goal, hè, die vrije trap van Sneijder zondag.’
Daarna kan de avond van start. En dat wordt altijd leuk, als er een clubje mannen bij elkaar is.
Bij jullie is dat nog maar afwachten. Het mooiste voorbeeld zijn vrijgezellenfeesten. Meestal heeft de hartsvriendin van de aanstaande bruid bedacht dat het, in navolging tot de bruidegom en zijn vrienden, voor de bruid eigenlijk toch ook wel leuk is om een vrijgezellig dagje Amsterdam te doen. Vervolgens achterhaalt ze de emailadressen van dat leuke collegaatje van de bruid, van die oude studievriendin en van dat meisje waar de bruid op maandag altijd mee fitnesst.
Iedere zaterdag zie ik ze, deze treurige colonnes vrouwen, met in het ergste geval de bruid ine een T-shirt waar mannen spekjes van af moeten eten, voor in het foto-album. Goed, ook mannen takelen de bruidegom toe alsof hij een acteur in Dinseyland is, maar die kijken er nog vrolijk bij. Vrouwelijke vrijgezellengroepjes bestaan doorgaans uit doodongelukkig kijkende, elkaar amper kennende vrouwen die rondzwalken op het Rembrandtplein, zonder enige gespreksstof, wachtend tot ze met goed fatsoen tegen elkaar kunnen zeggen dat ze zo naar huis gaan want het is morgen weer vroeg dag, de kinderen, hè. Het mannelijke vrijgezellengroepje zit tegen die tijd aan hun zestiende bier in de Bananenbar, slaan elkaar op de schouders en ze-gaan-nog-niet-naar-huis-nog-lange-niet-nog-lange-niet.
Meisjesgroepjes verstaan de kunst van het niet-praten niet.
Wij wel en daarom houden mannenvriendschappen zo lang stand.
Neem de Club van Acht. De Club van Acht had haar oorsprong in Breda, diep in de vorige eeuw. Acht mannen die slechts één ding gemeen hadden met elkaar: ze zaten toevallig ooit in hetzelfde jaar in dezelfde studielichting van de HEAO. In 1986, voor de statistici onder ons. En die éne overeenkomst is, zoals het mannen betaamt, genoeg voor de eeuwige vriendschap. Zelfs als die, zoals de laatste jaren, maar één dag per jaar daadwerkelijk van kracht is, op een avondje stappen in de Bananenbar. En denkt u dan dat Kurt op zo’n avond gaat lopen zeuren over het feit dat Marco niet eens heeft gebeld toen Kurt’s zoon drie maanden geleden ter wereld kwam? Zonde van de tijd. Het is, zo schreef ik al, al heel wat dat Marco weet dat Kurt een zoon heeft en geen dochter.
Vrouwen komen daar niet mee weg. Vrouwen willen zich inleven in elkaar, meeleven, op de hoogte blijven, belangstelling tonen. Ook als ze deep inside weten dat ze uit elkaar zijn gegroeid omdat de één kinderen kreeg en de andere niet. Omdat de een carrière maakt en de ander huisvrouw en moeder is. Hetgeen vervolgens besproken wordt. En daar komt rottigheid van. Teveel interesse in elkaar is funest voor groepjes.
Mannen interesseert het geen biet hoe en waarom we van elkaar verschillen. Wij gaan uit van elkaars overeenkomsten, niet van elkaars verschillen.
Om elkaar tot in lengte van jaren in groepsverband te blijven zien vinden mannen het genoeg als ze één overeenkomst hebben en één gezamenlijke interesse, om zich daar samen aan te laven. De Closing parties in Ibiza. De WK’s en EK’s van Oranje. Pearl Jam in Ahoy.
Of de Bananenbar.
En daarna hoeven we elkaar een jaar lang weer niet te zien of te bellen.
We zouden niet weten waar we het over zouden moeten hebben.

RE: Schrijf je reis.

In een eerder blog heb je mijn verhaal 'Karibu' kunnen lezen. Helaas ben ik niet door naar de finaleronde!

Mjn liefde, mijn geluk