En toen was het verhaaltje uit.

Dat was het dan. Punt. Leegte.

Dat was het dan. Na ruim twee jaar sluit het boek dat wij samen geschreven hebben. En wat begon het goed. Heel typisch, in de kroeg. Ik moest niks van je weten, maar je hield vol. Nog geen week later zag ik je weer. De volgende dag weer. En twee dagen later weer. Mijn hart had je toen gestolen. Samen op Scheveningen, terwijl elkaar amper kende, wat een mooie dag.

En nu, twee jaar later, zit jij daar en ik hier. Wat is er veel gebeurd. Wat hebben we veel mooie dingen samen gedaan. Samen naar disneyland parijs, samen naar Valkenburg, samen naar Turkije, samen naar Zeeland, samen naar de Ardenne. En niet alleen samen reizen. Samen alles. Ik zei je ooit dat ik door jou wist wat liefde was. En dat geldt nog steeds.

"En waarom stopt het nu dan?". Waarom, waarom. Het einde was al tijden in zicht, maar met zulke mooie herinneringen wil je het einde niet zien. Het was gewoon op. Voor al ik was toe aan een nieuw begin, mezelf ontplooiien, tijd voor mezelf.

Ik zal je nooit vergeten en hoop dat we ooit weer zulke goede vrienden kunnen zijn als we dat we altijd waren.