Rijles.

In mijn vriendengroep ben ik altijd de jongste geweest. Iedereen ging rijlessen volgen terwijl ik nog achttien moest worden. Het gespreksonderwerp was bijna standaart autorijden en dus viel ik vaak buiten te boot. De één na de ander haalde het roze pasje en ik had nog steeds mijn eerste rijles niet gehad. Tot vorige week vrijdag. Mijn grote moment was aangebroken. Het moment waar ik zo lang naar had uitgekeken, of beter: tegen op had gezien.

Al de verhalen over vrouwen achter het stuur hebben mij namelijk bang gemaakt. Ik kan geen eens fatsoenlijk fietsen. Als ik drie keer van mijn fiets af val, is dat weinig. En nu moet ik in zo'n gigantische bak besturen. Mijn moeder stelde me gerust: "Ach, de eerste rijles rijd je naar een groot parkeerterrein en daar legt je rij instructeur alles stap voor stap uit". Nou mensen, niet dus. Mijn rij instructeur, een Hagenees van ongeveer 35 jaar, kwam die ochtend tien minuten te laat aanscheuren. "Nou wijfie, spring er snel in. We hebben al genoeg tijd verloren. Goed, hier mee moet je schakelen, dit is je koppeling, gas en rem. Rij maar!".

Dit had ik niet zien aankomen. Ik zag dat hele parkeerplaatsplan wel zitten. In plaats daarvan werd ik naar alle drukke wegen en kruispunten van Breda gestuurd.

Bij deze, voor iedereen die vrijdag 17 september tussen 08:00 en 09:00 uur last heeft gehad van dit gevaar op de weg, mijn excuses.